Kanalikulotomia – zabieg stosowany w niedrożności pozapalnych kanalików łzowych

Występowanie patologii w kanalikach łzowych objawia się największym łzawieniem. Najczęstszym powodem ich niedrożności są urazy. Niestety aż 6-krotnie częściej przerwaniu ulega dolny kanalik łzowy, który odprowadza 80% łez. Prawidłowe zaopatrzenie chirurgiczne rany jest niezbędne, aby nie pojawiło się uporczywe łzawienie. Również stany zapalne, szczególnie przebyte wirusowe, chlamydiowe, grzybicze zapalenia spojówki i rogówki, anomalie wrodzone, stosowanie ogólnie wysokich dawek 5-fluorouracylu, czy naświetlanie promieniami roentgena okolicy oczodołów to najczęstsze przyczyny patologii kanalikowych. Postępowanie terapeutyczne zależy od choroby podstawowej. W przypadku niewielkiego zwężenia, czy zrostu można zaintubować kanaliki łzowe sondą samostablilizujacą. Częściej jednak takie przypadki wymagają przeprowadzenia przezkanalikowej laserowej dakrocystorhinostomii, czyli wykonania operacji połączenia woreczka łzowego z jama nosową po pokonaniu zrostów w kanalikach łzowych. Czas gojenia jest u takich pacjentów nieco dłuższy (okres intubacji kanalików łzowych trwa 6 miesięcy), ale jest to zabieg najmniej szkodliwy dla tkanek kanalików łzowych i najbardziej skuteczny.