Drogi łzowe

Crying woman, beautiful face with tear drops, facial expression, pain and grief concept

Choroby dróg łzowych wielokrotnie wymagają interwencji chirurgicznej w związku z uciążliwymi dolegliwościami najczęściej w postaci łzawienia, ale możliwe jest także zaczerwienienie i obrzęk powiek po stronie nosowej. Dlatego nasze centrum medyczne posiada szeroką ofertę nowoczesnego leczenia operacyjnego dróg łzowych.

Chirurgia dróg łzowych, w zależności od poziomu niedrożności dróg odprowadzających łzy, może dotyczyć każdego z odcinków: począwszy od korekty prawidłowego ustawienia punktu łzowego, poprzez chirurgię kanalików, woreczka i przewodu nosowo-łzowego, po klasyczną operację zespolenia workowo-nosowego zewnętrznego. Od wielu lat przyjętą zasadą w operacjach rekonstrukcyjnych dróg łzowych jest czasowe wprowadzenie rurek silikonowych, którym zawdzięczamy 95% skuteczność. Obecnie, dzięki wykorzystaniu do diagnostyki i leczenia chirurgicznego energii laserowej, zabiegi rekonstrukcyjne dróg łzowych są skuteczne, bezpieczne i szybko uwalniają pacjenta od nadmiernego łzawienia.

Jest to klasyczna metoda rekonstrukcji dróg łzowych. Po wykonaniu nacięcia w kącie przyśrodkowym oka na długości ok.15mm wytwarza się przetokę powyżej niedrożności. Następnie wprowadza się do kanalików łzowych rurki silikonowe, żeby utrzymać drożność uzyskanej przetoki. Warstwowo szyje się nacięte tkanki. Cały zabieg trwa od 45 do 60 minut.

W przypadku występowania nadmiernego łzawienia często istnieje konieczność przeprowadzenia zabiegu operacyjnego. Chirurgia dróg łzowych, w zależności od poziomu niedrożności dróg odprowadzających łzy, może dotyczyć każdego z odcinków: począwszy od korekty prawidłowego ustawienia punktu łzowego, poprzez chirurgię kanalików, woreczka i przewodu nosowo-łzowego, po klasyczną operację zespolenia workowo-nosowego zewnętrznego. Od wielu lat przyjętą zasadą w operacjach rekonstrukcyjnych dróg łzowych jest czasowe wprowadzenie rurek silikonowych, którym zawdzięczamy 95% skuteczność. Obecnie, dzięki wykorzystaniu do diagnostyki i leczenia chirurgicznego energii laserowej, zabiegi rekonstrukcyjne dróg łzowych są skuteczne, bezpieczne i szybko uwalniają pacjenta od nadmiernego łzawienia. LCDR jest to najnowocześniejsza małoinwazyjna technika operacyjna z dostępu endoskopowego przez nos. Polega ona na wprowadzeniu optycznego włókna laserowego o średnicy 0,5 mm przez kanalik łzowy do woreczka łzowego. W chwili dostrzeżenia zmian w anatomii dróg łzowych uruchamia się laser diodowy, który powoduje udrożnienie dróg łzowych. W celu utrzymania drożności uzyskanej przetoki wprowadza się do kanalików łzowych rurki silikonowe (sondy Crawforda firmy FCI). Rurki silikonowe są przezroczyste, niezauważalne dla pacjenta ani osób trzecich. Pacjent także nie odczuwa żadnych dolegliwości związanych z ich utrzymaniem. Technika ta nie pozostawia żadnych blizn na twarzy. Ponieważ znieczulenie miejscowe wykonujemy jedynie od strony jamy nosowej, nie tworzą się też szpecące obrzęki i wylewy podskórne. Zabieg trwa 15–20 min., po czym pacjent może wrócić do domu. Po zabiegu laserowym praktycznie nie występują powikłania śród- i pooperacyjne. Skuteczność tej metody sięga około 80–90%

Charakteryzuje się on wysoką skutecznością w dłuższej obserwacji (90–95%). Jego zaletą jest doskonała wizualizacja pola operacyjnego oraz możliwość dokładnego poznania patologii, która spowodowała wystąpienie niedrożności dróg łzowych. Niestety konieczność nacięcia skóry powoduje powstanie niewielkiej blizny, a także występowanie przejściowych podskórnych wylewów krwi w miejscach podania leków znieczulających. Czasem konieczne jest także zastosowania znieczulenia ogólnego.

Prawidłowa budowa anatomiczna brzegów powiek stanowi podstawę właściwego pasażu łez. Nawet niewielkiego stopnia złe ustawienie powiek względem gałki ocznej powoduje dokuczliwe łzawienie, mimo sprawnie działającej pompy łzowej. Analogiczna sytuacja wystąpi przy nieprawidłowym ustawieniu punktu łzowego. Idealny punkt łzowy powinien mieć średnicę 0,2-0,3 mm i kształt lejka. Otworek łzowy jest otoczony pierścieniem tkanki łącznej i elastycznej oraz włóknami mięśnia okrężnego. To stabilizuje punkt łzowy, a włókna mięśnia okrężnego oka powodują skręcenie punktu do wewnątrz i zabezpieczają przed wywinięciem. Jeżeli otworek punktu łzowego jest widoczny bez odwinięcia powieki, dochodzi do nieprawidłowego usuwania łez. Wraz z wiekiem dochodzi do obniżenia siły mięśni i spadku elastyczności tkanek. Ten proces dotyczy także powiek. Mówimy wtedy o tak zwanym poziomym rozluźnieniu powieki. Na skutek postępu zwiotczenia dochodzi do zaawansowanego odwrócenia powieki na zewnątrz, ekspozycji warstwy spojówkowo-tarczkowej, która staje się sucha, pogrubiała, a następnie ulega keratynizacji. Powoduje to nawracające zapalenia spojówek i brzegu powieki, a w stadium zaawansowanym tzw. suchy punkt łzowy, podsychanie nabłonka rogówki, ból, światłowstręt, pogorszenie ostrości wzroku. Osłabienie wiązek mięśnia okrężnego skutkuje dysfunkcją pompy łzowej ze współistniejącym przewlekłym, dokuczliwym łzawieniem. Operacja metodą Lazy-T pozwala przywrócić prawidłowe położenie powieki i punktu łzowego, uwalnia pacjenta od nadmiernego łzawienia i poprawia wygląd twarzy.

Występowanie patologii w kanalikach łzowych objawia się największym łzawieniem. Najczęstszym powodem ich niedrożności są urazy. Niestety aż 6-krotnie częściej przerwaniu ulega dolny kanalik łzowy, który odprowadza 80% łez. Prawidłowe zaopatrzenie chirurgiczne rany jest niezbędne, aby nie pojawiło się uporczywe łzawienie. Również stany zapalne, szczególnie przebyte wirusowe, chlamydiowe, grzybicze zapalenia spojówki i rogówki, anomalie wrodzone, stosowanie ogólnie wysokich dawek 5-fluorouracylu, czy naświetlanie promieniami roentgena okolicy oczodołów to najczęstsze przyczyny patologii kanalikowych. Postępowanie terapeutyczne zależy od choroby podstawowej. W przypadku niewielkiego zwężenia, czy zrostu można zaintubować kanaliki łzowe sondą samostablilizujacą. Częściej jednak takie przypadki wymagają przeprowadzenia przezkanalikowej laserowej dakrocystorhinostomii, czyli wykonania operacji połączenia woreczka łzowego z jama nosową po pokonaniu zrostów w kanalikach łzowych. Czas gojenia jest u takich pacjentów nieco dłuższy (okres intubacji kanalików łzowych trwa 6 miesięcy), ale jest to zabieg najmniej szkodliwy dla tkanek kanalików łzowych i najbardziej skuteczny.

Najczęstszą i rzadko rozpoznawaną przyczyną występowania nadmiernego łzawienia jest zwężenie punktu łzowego. Aż w 35% złe funkcjonowanie tego pierwszego odcinka dróg łzowych jest odpowiedzialne za patologiczne łzawienie. Bywa, że wizyty u lekarza okulisty nie rozwiązują problemu, gdyż często nie docenia się funkcji punktów łzowych w prawidłowym odpływie łez. Przelewanie się łez przez policzek utrudnia czytanie, pracę przy komputerze, pogarsza widzenie i staje się niezwykle uciążliwe. Ciągłe „pocieranie” powiek osłabia mięśnie, wywija wtórnie punkt łzowy i powstaje „błędne koło”. Im bardziej łzawimy tym częściej pocieramy powieki i tym samym nasilamy patologiczne procesy. Krople antybiotykowe, przeciwzapalne, sztuczne łzy nie wyleczą stenozy (zwężenia) punktu łzowego. Najlepszym rozwiązaniem jest fizyczne poszerzenie światła punktów łzowych. Jeszcze do niedawna głównie wykonywano zabiegi, które miały na celu trwałe poszerzenia wejścia do kanalików łzowych różnymi metodami chirurgicznymi. W chwili obecnej najczęściej wykonuje się implantacje perforowanych zatyczek silikonowych. Sam zabieg jest bezbolesny, ale można podać kropelki znieczulające dla lepszego komfortu pacjenta. Po implantacji zatyczkę nosi się przez okres 2–3 miesięcy. Samo istnienie zatyczki w punkcie łzowym jest bezbolesne i niewidoczne. Powieki można normalnie wycierać, ryzyko przypadkowego usunięcia zatyczki jest minimalne. Do tej pory nie odnotowano żadnych powikłań związanych z tą metodą leczenia. Skuteczność tej metody leczenia sięga 92%